1. گروه روانشناسی، مشاوره و علم تربیتی، دانشگاه فرهنگیان، پردیس نسیبه، تهران، ایران.
چکیده: (33 مشاهده)
زمینه و هدف:تربیت کودک یکی از وظایف خطیر والدین است که در خانواده صورت میگیرد. روانشناسان بر این باورند که شخصیت انسان در همان سالهای اول زندگی شکل میگیرد و بهترین دوران برای تربیت متعادل و متوازان هر کسی به دوران کودکی او اختصاص پیدا میکند. خانواده زمانی میتواند فرزندی متعادل و رشدیافته تحویل جامعه دهد که خود از تعادل و توازون کافی برخوردار باشد. خانواده متعادل و متوازن تجلیگاهِ شکوه وحدت و یکپارچگی است. در خانواده متعادل هر یک از اعضای خانه از جایگاه ویژهای برخوردار بوده و روحیه شایستهسالاری به جای مردسالاری، زنسالاری و فرزندسالاری حاکم میباشد. برای طراحی خانوادهای آرام و متعادل تفکر مردسالاری، زن و یا فرزندسالاری مورد پذیرش نبوده، بلکه تفکر شایستهسالاری قابل قبول همگان است. سالهای نخست تربیت انسان به عنوان سنین حساس رشد، بسیار اهمیت داشته و ساختار جسمانی، عاطفی و اخلاقی کودکان را شکل میدهد. خانه واقعی محیطی سالم، پرنشاط و سرشار از آرامش، عاطفه و دوستیها بوده و بهترین بستر برای رشد عواطف و کمالات انسانی شناخته میشود. روش:پژوهش گردآوری اطلاعات اسنادی، مطالعه کتابخانهای در مقام تجزیه و تحلیل توصیفی ـ تحلیلی است. یافتهها:با توجه به انواع سبکهای فرزندپروری و نتایج مطالعات کتابخانهای به برتری سبک فرزندپروری اقتدار منطقی بر سایر روشهای فرزندپروری اشاره شده است. خانواده به عنوان اولین و مهمترین محیط برای رشد متعادل یا نامتعادل کودک از اهمیت بالایی برخوردار است، در این پژوهش بر روش متعادل آن تأکید شده است. نتیجهگیری:در این پژوهش، در پاسخ به این پرسش که آیا خانواده در جریان تربیت متعادل در مراحل حساس رشد کودک میتواند نقشآفرینی داشته باشد؟ نتیجه این پژوهش و پژوهشهای پیشین در این زمینه، بدون هیچ پیشداوری و تعصب نسبت به انواع سبکهای تربیتی والدین، بیانگر آن است که والدین در خانوادهها با سبک فرزندپروری مقتدرانه در قبال سبکهای تربیتی آزاد گذار و استبدادی برای تربیت متعادل، به خوبی میتوانند فرزندانی متعادل و رشدیافته تحویل جامعه دهند.