گروه حقوق جزا و جرمشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، کردستان، ایران.
چکیده: (513 مشاهده)
زمینه و هدف: بنابر تحقیقات رسمی و اظهارات مقامات دولتی، ایران با وجود شانزده میلیون مین بعد از پایان جنگ تحمیلی در چهارمیلیون و دویست هزار هکتار زمین آلوده در پنج استان غربی، دومین کشور آلوده به مین در دنیاست. کودکان به عنوان گروهی از افراد در معرض خطر و ساکنین مناطق آلوده، بخش مهمی از مصدومین و قربانیان را تشکیل میدهند. هدف از این نوشتار بازخوانی قوانین و مقررات داخلی و بینالمللی حمایت از کودکان مصدومین مین و بررسی ظرفیت جبران و ترمیم به عنوان مدلی ترمیمی در درمان ترومای جسمی، روانی و بازاجتماعی کردن کودکان قربانی این مهمات با تمرکز بر نیازها و خواستهای آنان میباشد. روش:مطالعه حاضر با استفاده از منابع کتابخانهای و به شیوه توصیفی-تحلیلی به انجام رسیده است. یافتهها:کودکان از طیفهای حساس قربانی مین هستند که وضعیت آنان رویکرد حمایت افتراقی را از سوی دولت ایجاب مینماید. در قانون صرفاً نیازهای مادی کودکان قربانی مین با نقایصی مورد توجه قرار گرفته و نیازهای روانی و اجتماعی این کودکان مورد لحاظ نبوده است. نتیجهگیری: اهمیت مدل ترمیمی در حمایت از کودکان قربانی مین تمرکز بر نیازهای واقعی و خواست آنان است که با تغییرات و اصلاحات قانونی این مسیر هموار خواهد شد.