زمینه و هدف: در دهههای اخیر، ایران یکی از موفقترین کشورها در کنترل سریع جمعیت بوده است، لیکن بنا به نظر جمعیتشناسان از مرحله مطلوب گذشته و وارد مراحل بحرانی شده است. برای جلوگیری از عوارض مختلف اجتماعی و اقتصادی پیری جمعیت، سیاستمداران مصمم شدهاند فرزندآوری را افزایش دهند. در این راستا، قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت در سال 1400 تدوین شده است. در این قانون، وظایف متنوعی برای دستگاههای مختلف تعیین گردیده است. این مقاله با هدف بررسی و تحلیل تأثیرات منفی این قانون بر حق سلامت تدوین یافته است. روش:روش بحث در این مقاله توصیفی ـ تحلیلی است و دادهها با استفاده از منابع کتابخانهای و مواد قانون فراهم آمدهاند. یافتهها:بخش قابل توجهی از استراتژیهای تعریفشده در قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت همچون محدودیت دسترسی به لوازم تنظیم خانواده، ممنوعیت عقیمسازی داوطلبانه، ممنوعیت آموزش، مشاوره و توصیه به غربالگری و دشوارنمودن شرایط سقط درمانی مربوط به وزارت بهداشت بوده و بر سلامت اقشار مختلف و حق سلامت آنان مؤثر خواهد بود. نتیجهگیری:محدودیتهای قانونی میتواند زمینهساز خطراتی برای سلامت افراد و جامعه باشد، لذا برای برآوردن حق سلامت مردم لازم است خدمات سلامت باروری و جنسی مجدداً برقرار شوند و وسایل تنظیم خانواده در دسترس همگان قرار گیرد.
