زمینه و هدف: این پژوهش با استفاده از داده‌های میدانی و تحلیلی به بررسی عوامل مؤثر بر بزه‌دیدگی کودکان کار پرداخته است. این مسأله با توجه به افزایش تعداد کودکان کار و پیامدهای اجتماعی و فردی ناشی از آن از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. هدف پژوهش شناسایی عوامل اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی مؤثر بر بزه‌دیدگی کودکان کار و ارائه راهکارهایی برای کاهش آن است. در پژوهش‌های پیشین بیشتر به جنبه‌های جرم‌شناسی و اجتماعی بزهکاری کودکان کار پرداخته شده و تأثیر عوامل خاصی چون فقر، نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی و محیط خانواده کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش با پرکردن این شکاف‌ها، تلاش می‌کند تا با تحلیل داده‌های آماری و ارائه مدلی چندبعدی، نقش این عوامل را روشن‌تر سازد.
روش: این پژوهش به صورت میدانی، از نوع کمی و بر اساس توزیع پرسشنامه و تجزیه و تحلیل آن با استفاده از آزمون‌های مختلف آماری انجام شده است.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان می‌دهند که بین وضعیت اقتصادی خانواده، سطح تحصیلات والدین و شرایط زندگی کودکان با احتمال بزهکاری رابطه معناداری وجود دارد. به طور خاص، کودکانی که به دلیل فقر یا مشکلات خانوادگی مجبور به کار می‌شوند، بیشتر در معرض بزه‌دیدگی قرار دارند. همچنین تحلیل داده‌ها نشان داد که پسران بیش از دختران در معرض بزهکاری قرار دارند و وضعیت سکونت (شهری یا روستایی) نیز تأثیر قابل توجهی بر میزان بزه‌دیدگی دارد.
نتیجه‌گیری: نتایج آماری این پژوهش نشان می‌دهد که بین وضعیت تحصیلی و سکونت کودکان با بزه‌دیدگی رابطه معناداری وجود دارد. آزمون کای دو نشان داد که کودکان بی‌سواد یا ترک تحصیل کرده، بیشتر در معرض بزهکاری هستند و سطح معنی‌داری این رابطه کمتر از 05/0 بود. همچنین 3/89 درصد از کودکانی که به دلیل نیاز مالی خانواده‌ها مجبور به کار هستند، بیشتر در معرض بزه‌دیدگی قرار دارند. آزمون کای دو برای ارتباط بین اجبار به کار کودک به دلیل مشکلات خانوادگی و رضایت از کار نیز سطح معنی‌داری 025/0 را نشان داد. از نظر وضعیت اشتغال، 6/40 درصد کودکان دارای شغل موقت بودند و 8/27 درصد از آن‌ها درآمدی کمتر از 5 میلیون تومان در ماه داشتند، در حالی که 2/37 درصد از میزان درآمد خود اطلاعی نداشتند. این نتایج اهمیت عوامل اقتصادی و تحصیلی در بزه‌دیدگی کودکان کار را برجسته می‌کند.